Jules de B.

11 Apr

Hier op SpoelenMaar krijgen niet veel bieren een heel artikel dat alleen over dat bier gaat. Sommige bieren verdienen dit echter wel. Sommige bieren zijn zo geweldig dat ze het verdienen om te shinen in een post waar alle aandacht op dat bier gericht is. Dit geldt niet voor Jules de Bananes, maar toch krijgt het bier een eigen artikel. Jules is namelijk zo verschrikkelijk dat het me even deed twijfelen om te stoppen met deze mooie hobby. Iedere keer dat ik een slok nam kreeg ik de neiging om René de hand te schudden en het op te geven. In dit artikel mijn verhaal, met in de hoofdrol Jules de Bananes en twee heldhaftige jonge mannen.

[Disclaimer: Er kan in dit artikel soms licht overdreven worden, maar overdrijven maakt de zaak duidelijk. Ik heb niks tegen brouwerij De Ryck, ik heb wel iets tegen Jules de Bananes. Zoals altijd blijf ik zeggen: Smaak is persoonlijk en dit artikel is gebaseerd op mijn persoonlijke smaak (en die van René).]

Introductie
Je hebt mooie bieren, je hebt lelijke bieren. Je hebt fruitige, bittere, zoete, zure, dure, goedkope, zachte, ruwe, droge en waterige bieren. Je hebt bieren die het verdienen om met een hoofdletter B geschreven te worden, er zijn bieren die in de prijzen vallen of dit zouden verdienen. Er zijn duizenden bieren en ik ben er van overtuigd dat er voor iedereen wat lekkers te vinden valt in de wereld die bier heet. Er zijn duizenden mooie, bijzondere, lekkere, aparte bieren. En er is Jules de Bananes van brouwerij de Ryck.

Het was gisteravond rond een uur of kwart over 9 dat ik het aan de stok kreeg met deze rotte appel in de biermand. Ik zat bij René, een nieuwsbrief te schrijven voor onze lokale stamkroeg Café Buitenlust. Dit doen we al zo’n anderhalf jaar en vanuit die nieuwsbrief is ook het idee ontstaan om aan dit weblog te beginnen. Zoals het hoort bij het schrijven van een nieuwsbrief waren we van plan om meteen wat biertjes te proeven. Ik kon echter niet verwachten wat er zich in dat komende kwartier allemaal zou gaan afspelen.

Ik kickstartte zijn oude pc en nam mijn houding waardoor ik super snel kan typen alvast aan. Ondertussen was René even weg, hij ging bier halen had hij beloofd. Hij kwam even later echter terug met Jules de Bananes en ik voelde de eerste druppels van een grote bui al vallen.

Bananenbier. Eén keer eerder had ik een aanvaring met bananenbier, namelijk met de Mongozo Banana. Dit bier bleek toen een dieptepunt in mijn proefcarrière en dat bleef zo totdat ik de Mongozo Coconut dronk. Ik heb zo’n grondige hekel aan bananensmaak in m’n bier dat ik de meeste Weizeners ook niet zo kan waarderen, alhoewel deze soms op het randje balanceren.

Stug doorzetten
Ik besefte mij al snel dat verzetten zinloos was. Als René iets in z’n hoofd haalt dan zorgt hij er voor dat het ook gebeurd. Zijn brede grijns toen hij het flesje aan me introduceerde zal ik voorlopig niet vergeten en wellicht ga ik er ook nog over dromen de komende weken. Een overigens totaal onterechte grijns, want meneer zou zichzelf ook naaien door dit flesje open te trekken, iets wat nog niet helemaal tot hem door drong vermoed ik. Blijkbaar geniet hij zo van al mijn lichamelijke reacties die dit soort bieren veroorzaken dat zijn eigen pijn en verdriet het voor hem waard is. Wat is het toch een goede vriend.

De filosofie van een bierdrinker
Je zult je afvragen: André wat doe je jezelf aan, jongen? Je weet dat je zulk soort draken onmogelijk kunt omtoveren tot schoothondjes en toch ga je proberen deze draak te temmen. Dit heeft te maken met mijn proef-filosofie. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je niet goed weet wat heel lekker is als je het andere pad nooit bewandeld hebt. Bovendien: Je weet nooit zeker of een bier vies is. Een flesje kan lelijk zijn en een brouwerij kan bieren maken die je niet bevallen, maar misschien is dit bier een uitzondering. Mijn eerste indruk is vaak redelijk oké, maar ook ik zit er wel eens naast. Ook veranderd mijn smaak. In het begin vond ik gueuzes en stouts vies – nu begin ik wat te wennen aan gueuzes en stouts vind ik vaak heerlijk. Ondanks dat bijna iedere cel in me schreeuwde: DOE HET NIET! namen de nieuwsgierige cellen toch de overhand. Misschien was deze draak anders dan andere draken, misschien zou de fruitautomaat mij deze keer wel de jackpot laten winnen. Er staan miljoenen huizen in dit land, maar toch had ik het idee dat Gaston deze keer wel eens voor mìjn voordeur zou kunnen staan. Je weet het maar nooit en daarom wilde ik Jules toch een kans geven.

De aanloop
De glazen stonden klaar en René pakte de opener ter hand. Was deze opener de sleutel van de hemelpoort of was het een martelwerktuig zoals deze sinds 1538 na Christus niet meer voorkomen? Het flesje werd geopend en de glazen gevuld.

Face to face met Jules de B.

 

Daar stond ‘ie dan: De man van de avond. Een lelijke, geelachtige substantie nam plaats in het glas. Er doorheen kijken is onmogelijk, wat eigenlijk een prima metafoor is. Je kunt niet voorspellen hoe je leven zal zijn na het drinken van een Jules. Je moet het niet proberen, je moet het doen. En pas als alles achter de rug is kun je zeggen wat het met je heeft gedaan.

Afwachtendheid zit een beetje in mijn persoonlijkheid. Ik kijk graag de kat uit de boom en kom dan pas los. Ik besloot daarom om nog even te wachten met drinken, om eerst te kijken wat René reactie zou zijn. Buiten dat ik dit afwachten als prettig ervaar vond ik het ook leuk om zijn reactie even goed in me op te nemen. Hij komt grijzend aanzetten met zo’n fles, dan kijk ik graag grijzend toe hoe hij dit bier naar binnen laat glijden.

Het ritueel
Eerst begon het vaste ritueel zoals bij elk ander bier. Even rustig kijken naar de kleur en de schuimkraag. Bovenstaande foto geeft je misschien een lichte indicatie. Een enorm troebel, geel bier met een schuimkraag die binnen een korte tijd verdwenen is. Het bier oogt een beetje alsof iemand er voor de grap koffiemelk in heeft gedaan. Een kleur die mij en René niet erg aansprak en door ons allebei werd beoordeeld met 2 uit maximaal 5 punten. We proberen altijd objectief te zijn en als een kleur mooi is, maar het bier slecht, dan krijgt de kleur toch een degelijk cijfer. Zo ook in dit geval. Een 2 geeft aan dat het vrij slecht is, maar nog net niet verschrikkelijk. Volgende halte in het ritueel: De geur.

De neus
Voorzichtig plaatste René zijn neus boven de opening van het glas en hij ademde eens goed in. Veel meer dan een soort bwogh-geluid kwam er niet uit. Ook ik ging eens ruiken en mijn reactie was grotendeels hetzelfde. Het bier ruikt naar groene banaan. Niet groen omdat hij nog niet rijp is, maar meer groen omdat hij een dag of 10 in een plasje water in de zon heeft gelegen en daarom deels aan het vergaan is. Het was ook niet echt een natuurlijke bananengeur, maar meer een soort zoete, snoepachtige interpretatie ervan. De geur kreeg toevalligerwijze bij ons allebei een 3 (uit 10) en we keken elkaar aan.

Het was een flinke aanloop, maar nu moest het gaan gebeuren. De kleur was gecheckt, de geur bestudeerd en dan is de volgende stap de smaak van het bier. René wist dat ik niet ging proeven voordat hij dit gedaan had en besloot zich bij zijn lot neer te leggen.

De tijd van onbezorgdheid is voorbij
Hij nam een slok en de reactie die ik verwacht had, een soort lichamelijke allergische reactie, vond vrijwel meteen plaats. Jules maakte zich meester over René, met als gevolg dat er alleen maar onverstaanbare geluiden uit de mond van de anders toch redelijk spraakzame man kwamen. Ik ben niet erg gelovig en heb nog nooit van dichtbij een duivelsuitdrijving mee gemaakt, maar ik kan me voorstellen dat het er ongeveer zo uit ziet. Jules maakte zijn negatieve verwachting bij René 100% waar – een scenario waar ik redelijk bang voor was. Nadat ik klaar was met het uitlachen van mijn compagnon was het nu de beurt aan mij.

Trillen en schokken
Licht aarzelend zette ik het glas aan m’n lippen en zette het meteen weer terug op tafel. De geur van het bier kwam per ongeluk in mijn neus, wat een reactie veroorzaakte waardoor ik nog niet kon drinken. Dit ging zo ongeveer een keer of 3. Lachend keek René hoe ik al trillend en schokkend trachtte een slok van dit kwaad te nemen.
Vroeg of laat moest ik deze bittere pil gaan slikken en ik besloot om het zonder nadenken te doen. Ik hief het glas en nam meteen een slok. Dit keer lukte het wel om het bier in mijn mond te krijgen en ik heb het zelfs doorgeslikt. Lieve lezers, het was erg. Het was heel, heel erg. Er zit zoveel suiker in dit bier dat je er haast niet goed van wordt en daar bovenop komt dan nog een zoete, weeïge bananensmaak. Om het echt te begrijpen moet je het eigenlijk zelf proberen, want goed omschrijven is haast onmogelijk bij deze ervaring. Onze proefhulp is een handige tool voor de beginner, maar voor dit soort bieren komt het wel een aantal negatieve woorden te kort.

Professioneel als we zijn is het ons gelukt om de rating voor Ratebeer nog redelijk duidelijk en beschaafd te houden, maar het zoeken naar woorden duurde even.

 

De eerste slok is het allerergst. Ofja.. Ik weet het niet. Misschien is dit eigenlijk wel onzin. Alle slokken waren verschrikkelijk. Ik heb zelf de theorie dat je een slok of 3 à 4 nodig hebt om een bier goed te kunnen beoordelen. Uiteindelijk heb ik ook 3 slokken genomen. Bij de derde slok kreeg ik letterlijk bijna braakneigingen en René en ik besloten dan ook dat het na deze derde slok tijd was om het bier terug te geven aan moeder natuur.

Een makkelijk afscheid
We hebben het flesje en de glazen gepakt en zonder blikken of blozen hebben we afscheid genomen van alle inhoud. Het is dat we het in onze goede proefglaasjes hadden geschonken, anders waren deze glazen ook meteen de kliko in gegaan. De gootsteen gaf geen krimp toen we de gele duivelsurine door zijn afvoer lieten stromen. De gootsteen is meer mans dan René en ik bij elkaar.

‘In de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier’, aldus een bordje in onze stamkroeg. Ik kan hier vanaf vandaag aan toevoegen: ‘In de hel is veel gekwel, men schenkt er geen fatsoenlijk bier, maar Jules de Bananes kan dus wel.’

Eindconclusie
Over het bier kunnen we kort zijn: Ondanks alles zullen we het bier noemen en proberen we het product te waarderen voor zijn bestaan. Het is rommel, je wil het eigenlijk niet drinken en je zou het ook niet moeten drinken. Maar er zit ook een diepere laag.
Dit is zo slecht dat het juist goed is om een keer te drinken. Op het moment van consumptie is het absoluut geen leuke ervaring, maar achteraf heb je wel iets meegemaakt. Iets waar je nog lang over kunt napraten. Ook troost ik me met de wiskundig gezien totaal verkeerde conclusie dat je dit soort bieren slechts 1 keer in het half jaar treft – wat mij dus de schijn-veiligheid geeft dat ik het komende half jaar niet hoef te vrezen voor dit soort bieren. De band die ik heb met René is nog nooit zo sterk geweest als op dit moment. We hebben samen de draak proberen te temmen. Het is ons niet gelukt en we hebben ons flink verbrand aan zijn hete adem, maar als de blaren wegtrekken kunnen we wel zeggen: We hebben het gedaan. Wij hebben 3 slokken Jules de Bananes gehad.

 

Als laatste nog een kleine, redelijk enge toevoeging.
Dat ik vroeg of laat dit bier zou gaan treffen lag al vast in de sterren. Ruim een half jaar geleden was ik met René en mijn vriendin in Brussel voor het Moeder Lambic Stone Event. M’n vriendin is veel bezig met fotografie en we besloten om een rondje te gaan lopen voor wat foto’s om te bewijzen dat we in Brussel zijn geweest. Daar heeft ze onderstaande foto van mij gemaakt.

Het lot: Onvermijdelijk.

 

En hier nog een wat korter en ouder artikel met meer van dit soort beproevingen.

5 Responses to “Jules de B.”

  1. Angela 11. Apr, 2012 at 16:47 #

    Goed gedaan mannen!
    Ik zal me maar netjes gedragen, want ik kom niet graag in de hel terecht als ik dit artikel zo lees.

    [Reageer]

  2. Rene 12. Apr, 2012 at 11:02 #

    Dit soort poëtische weergaven van een geproefd bier waarderen mijn lachspieren zeer! Top-artikel ;)

    [Reageer]

  3. @eijkb 23. Apr, 2012 at 10:08 #

    Haha :D Mooi verhaal en herkenbaar. Heb je de Tournee Generale Tripel Hop al gedronken? Is wellicht nog een groter kwaad daar je een hoppig bier verwacht maar desondanks toch naar banaan smaakt ;-) Ik ben dol op banaan, vooral als het mijlenver van mijn bier verwijderd is.

    [Reageer]

    André Reply:

    Die heb ik gehad ja, en hij viel, na het eerst bekijken van de uitzending, enorm tegen. Maar gelukkig was dat bier nog iets subtieler dan Jules de Bananes..!

    [Reageer]

Trackbacks/Pingbacks

  1. [BLOCKED BY STBV] Schade Duitsland - 03. Apr, 2013

    [...] Zo op het eerste gezicht lijkt dit niet eens een heel beperkt rijtje, maar wanneer je deze stijlen wat meer onder de loep neemt dan zul je merken dat het verschil in deze stijlen vaak minimaal is. De meeste bieren die onder deze stijlen vallen zijn namelijk een soort variant op of de klassieke pilsener, of de Engelse ale. Hierdoor heb ik bij veel Duitse bieren een beetje last van het fenomeen wat eerder omschreef in het artikel ‘Het probleem van pils‘.  Uitzondering hierop zijn de Weissbieren, die wat duidelijker een eigen karakter hebben. Helaas voor mij merk je dit eigen karakter vooral terug in een zoete bananensmaak en daar ben ik nou eenmaal niet zo’n liefhebber van. [...]

Leave a Reply