De fabel die bierbuik heet

6 Jun

Deel 3 van het verslag vanuit Kopenhagen heeft helaas wat vertraging opgelopen. Gelukkig hebben we deze week wel vaste schrijver René, die op zoek gaat naar de oorzaak van zijn… bourgondische lichaam!

Na iets te fanatiek snowboarden begin maart met een valpartij met een snelheid van ca. 92 km/h tot gevolg stond ik twee maanden buitenspel met een gescheurde knieband. De eerste 3 weken bestond mijn dagelijkse beweging uit het uit mijn bed strompelen naar de bank beneden en ’s avonds diezelfde route weer terug. En vooruit dan maar, ik geef het toe, tussendoor hinkelde ik wel eens op en neer naar de koelkast. Van verschillende mensen kreeg ik beterschapskaartjes, waarvoor dank. Maar de mooiste kwam toch wel van mijn ex-collega’s uit Bladel: een kaart met een biertje erop en aan binnenkant stond geschreven: “Van Harte beterschap en probeer onder de 100 kg te blijven”. Ik kon een lach niet onderdrukken.

Toch had ik er wel serieus aan gedacht. Ik sportte altijd fanatiek: standaard 2x per week atletiektraining geven aan de jeugd en senioren, zelf ten minste 1x per week werp- of krachttraining, 1x per week een uur zaalvoetbal en ik probeer ook per week ten minste 1x een rondje te gaan hardlopen. Maar nu zat ik stil. Noodgedwongen op de bank met een enorme brace om mijn been van mijn bovenbeen tot mijn enkel. Zou ik inderdaad zodanig aankomen dat ik voor het eerst in mijn leven boven de 100 kilo zou gaan wegen? Ik stopte natuurlijk niet met bier proeven. Sterker nog, ik had er juist extra de tijd voor!

Toch weten de meeste fanatieke bierproevers wel dat je van bier an sich niet dik wordt en je krijgt er dus ook geen bierbuik van. Maar de benaming bierbuik is hardnekkig en toch zullen er veel mensen zijn die nog altijd geloven dat je van bier dik wordt. Laat ik dus, ondanks dat ik het net al verraden heb, maar met de deur in huis vallen: van bier wordt je niet dik. Ooit een alcoholist gezien die dik was? Nee, niet die ene oom van je die wel graag een biertje lust. Een echte alcoholist, die ’s ochtends een uur voor opening van de supermarkt al bibberend voor de deur staat te wachten tot ie z’n dagelijkse voorraadje weer kan inslaan. Heb je die ooit gezien? Die zijn niet dik hoor, absoluut niet. Bier maakt dus niet dik, maar waar komt de bierbuik wel dan vandaan?beer-belly-45-530x350

Eigenlijk is het heel simpel. Van bier krijg je zin in vreten. Vreten ja, niet eens gewoon ‘trek’ of ‘zin’ of ‘honger’, maar zin in vreten. Een bittergarnituurtje hier, een kaasplankje daar en tot slot ff een pizzaatje of wat shoarma bestellen. Je hebt het niet door, maar stiekem gaat het harder dan je denkt. En je hebt altijd een excuus natuurlijk, net als ik: “ach het is vrijdag, dan mag het wel, het weekend is begonnen”, “ach, ik heb vandaag nog niet zoveel gegeten dus ik mag wel wat extra’s hebben” of “ach, komende week hou ik me wel weer in en dan scheelt het uiteindelijk niets”. En als je echt niks kunt verzinnen dan neemt de onverschilligheid vaak de overhand: “schijt aan, ik heb nu honger dus nu ga ik eten!”

Bij onze wekelijkse proeverijen doen we er vrolijk aan mee. Toch is het er eigenlijk ingeslopen, want “in den beginne” deden we het niet. Even terug in de tijd: een jaar of 4 geleden begonnen uw beider columnisten met het wekelijks gezamenlijk bier proeven. Het ging rustig aan en op het gemakje: een bier of 5-6 per avond met uitschieters naar 7-8 maar dan had je het ook echt gehad. Niks geen Amerikaanse of Scandinavische Imperial Stouts of Imperial IPA’s, toentertijd lagen de voor de hand liggende “simpele Belgische bieren” nog voor het oprapen. We waren pas net begonnen, we waren groentjes in het bierlandschap. En wat aten we erbij? Niets. Niks, nothing. Hooguit een glaasje water om wat overheersende smaken weg te spoelen maar dat was het dan ook. En nee, we bestelden ook geen pizza of shoarma meer tegen het eind van de avond. Althans, meestal niet…

Zoals alle soorten op aarde dat al miljarden jaren doen evolueerden wij echter ook van bierproef-holbewoners via de bierproef-Neanderthaler naar de echte stoere bierproef-mannen die we nu zijn. En daarmee gepaard ging ons eetgedrag tijdens proeverijen… en als gevolg daarvan ook de buik…

Hoewel ik durf te stellen dat het bij mij nog best meevalt moet ik toegeven dat ook mijn middelste regionen last hebben van expansiedriften. Ja ja, knoop dat woord maar eens even goed in de oren: expansiedriften. Eventueel te verlengen tot buikexpansiedriften als u graag galgje speelt. Zoals ik al zei: het is er langzaam ingeslopen. Het begon met droge toastjes om de smaakpapillen te neutraliseren. Dat was een prima zaak, beter voor het proeven en zoveel calorieën zaten daar nou ook weer niet in. Maar van het een kwam het ander. Een toastje is immers toch veel lekkerder met een kaasje of worstje erbij. En dan kan een bakje pinda’s ook wel. Niet echt goed voor het objectief proeven, dus het staat er maar af en toe, maar toch. En zo staan er de laatste twee jaren toch altijd wel een of meerdere kaasjes of worstjes op tafel tijdens proeverijen en doen we ons er maar al te graag te goed aan. En dus voeden we niet alleen onze behoeften, maar ook onze buikexpansiedriften.

beer-belly-00-530x397Het mysterie van de bierbuik, voor zover dat er nog was, is dus al snel ontrafeld. Maar wat ervoer ik zelf tijdens mijn maanden buitenspel staan? In de eerste twee weken bleef ik hetzelfde eten en drinken als voorheen. Dezelfde hoeveelheden, maar geen beweging dus je kunt raden waar dat heen ging: als een vuurpijl richting de 100. Na een week of twee nam mijn eetlust af. Kennelijk paste mijn lichaam zich aan aan de nieuwe situatie waarbij veel minder calorieën werden verbrand dan voorheen. Mijn eetlust werd stukken minder en gelukkig bleef de weegschaal mede daardoor ook onder de 100 kilogram aanwijzen.

Na een week of 6-7 mocht ik weer fietsen en dus trok ik mijn wielrenfiets onder het stof vandaan. Het viel niet mee na al die weken niets doen, maar inmiddels heb ik de smaak weer te pakken. Mijn lichaam heeft zich ook weer aangepast aan de nieuwe situatie: er gaat weer stukken meer voedsel in maar toch blijf ik op gewicht.

Conclusie: van bier alleen wordt je dus inderdaad niet dik. Maar alles wat je tijdens of net na het bier drinken naar binnen snaait, daarvan wel! En het maakt inderdaad een enorm verschil of en hoeveel je sport of toch ten minste aan beweging toekomt, zoveel heb ik wel gemerkt tijdens mijn blessure. Tot op zekere hoogte kan je lichaam zich aanpassen, maar dat niveau overschrijdt je al snel.

Geen zin om er wat aan te doen of weet je eigenlijk al van jezelf dat de onvermijdelijke buikexpansie op den duur toch vorm zal gaan krijgen? Grijp dan maar gewoon terug op de aloude clichés: dat je trots bent op het resultaat en dat er jaren werk in zit, dat je beter een fustje kunt hebben dan een six-pack en dat goed gereedschap droog moet hangen. Voor alles is immers een excuus, want bier proeven, dat zul je blijven doen tot het bittere einde!

6 Responses to “De fabel die bierbuik heet”

  1. Ralph 06. Jun, 2014 at 12:59 #

    Leek geschreven stuk. Iets wat al jaren bekend, maar nog steeds niet altijd wordt begrepen/geloofd.

    [Reageer]

  2. Eric 06. Jun, 2014 at 13:19 #

    Eh, sorry Benzai, maar dit is echt klinklare onzin. Je wordt inderdaad dik als je veel calorieën naar binnen werkt en/of te weinig verbrandt. Maar dat het bier geen probleem is, terwijl de kaasjes/worstjes/broodjes shoarma dat wel zijn, is absolute onzin. In een (speciaal)bier zit makkelijk 200 calorieën per flesje, en die moet je gewoon verbranden net als je nootjes. Biercaloriëen zijn dan wel geen vetten, dus die verbranding gaat wel anders, maar ze kunnen echt wel een bierbuik veroorzaken hoor. Laat ik het andersom stellen: als jij al dat bier niet had gedronken, dan had je van die kazen en bittergarnituur (je kiest ook wel lekkere voorbeelden, trouwens) wellicht niet eens een ‘bier’buik gekregen.

    [Reageer]

    Rene Reply:

    Je weet dat alle spoelenmaar columns enigszins gechargeerd zijn Eric. Maar klinkklare onzin is het zeker niet. Als je alleen maar je biertjes drinkt en er niks bij eet ontwikkel jij geen bierbuik. Natuurlijk, als je te extreem aan de gang gaat zul je het wel voor mekaar krijgen, maar je zult het niet merken als je rustig je biertjes proeft. Zonder erbij te eten en niet te extreem qua hoeveelheid.

    [Reageer]

    Rene Reply:

    En nog een laatste toevoeging: de meeste onderzoeken naar dit fenomeen zijn natuurlijk uitgegaan van pils ipv speciaalbier, dus uiteraard zit daar wat meer in dan in de standaard pils.

    [Reageer]

    jo Reply:

    maar ‘zuipers’ drinken 10+ pils terwijl je dat niet met speciaalbier doet.

  3. Johan Slootweg 09. Jun, 2014 at 14:32 #

    En daar komt nog eens bij dat het lichaam wel onderscheid ziet tussen alcohol en vetten. Alcohol wordt door je lichaam gezien als een grotere vijand dan vetten, dus wordt alcohol eerder afgebroken dan vet. Als je na een avondje drinken nog een half schaap naar binnen zit te buffelen, is het het schaap wat uiteindelijk op je heupen belandt en niet de alcohol. De vetten worden namelijk opzij geschoven om plaats te maken voor de verwerking van de alcohol; vetten zijn op dat moment niet de prioriteit.

    [Reageer]

Leave a Reply