Copenhagen Beer Celebration 2014 (3)

16 Jun

Aan alle goede dingen komt een eind. Zo ook aan het verslag van gastschrijver Johan over zijn avonturen in Kopenhagen. Vandaag dus het laatste deel van deze reis, maar hopelijk stuurt hij in de toekomst nog eens een nieuw stukje naar me toe!

Na een redelijk rustige nachtrust ontwaak ik uit mijn roes rond 09.00 uur door het geluid van een onbekende wekker. Ik wist haast zeker dat mijn wekker voorlopig nog niet zou gaan, maar besloot toch om één oog open te doen en te kijken wat er aan de hand was. In de slaapzak van René was enige beweging te spotten terwijl de wekker nog steeds afging. De toon van het René-geluid deed mij denken dat de beste man zich in zijn slaap dusdanig had gepositioneerd, zodat beide armen gevoelloos waren en ergens onder zijn lichaam verdwenen waren. Terwijl de wekker bleef gaan, René bleef worstelen begon nu ook Martien te ontwaken. Na een periode van ongeveer 30 seconden kwam er dan eindelijk een arm uit de slaapzak van René die onhandig de telefoon pakte en de wekker uitdrukte. Rust teruggekeerd.

Na deze brute ontwaking schoten mij verschillende gedachten door het hoofd, combinaties van enge dromen over mastodonten met anderzijds heerlijke dromen over bier en dergelijke zaken. Lichte hoofdpijn stak de kop op terwijl ik bedenk waarom in godsnaam de wekker van René afging en waarom hij uitgerekend nú op moest staan. Een vage herinnering over een kaartje dat René gekocht had werd duidelijker. René had namelijk de vorige dag bij de ingang van het festival een roze kaartje gekocht. De vier sessies van CBC hadden allemaal een eigen kleur, groen, rood, geel en blauw. Als je naar alle sessies wilde, kocht je een roze kaartje. René wilde namelijk ook graag de ochtendsessie (aanvang 10.00 uur!!!) van de zaterdag doen, dat hij een roze kaartje gekocht had voor omgerekend €60 en zijn kaartje voor de zaterdagmiddagsessie had verkocht voor ongeveer €60. Hele goede deal dus want hij had nu voor hetzelfde geld twee sessies. Dit lichtelijk gevoel van jaloezie maakte plaats voor opluchting toen ik begreep dat ik nu nog niet uit bed hoefde en toen ik zag hoe René eruitzag werd ik nog blijer. René zou echter René niet zijn als we allemaal moesten ontwaken, of we het nou wilden of niet, en begon luidkeels te boeren en borrelen en er schoten groene walmen uit zijn achterste. Hij begon te vertellen dat hij nu gelijk zou gaan douchen en naar buiten zou gaan om te zoeken naar een huurfiets en dan gelijk naar het terrein van het festival zou fietsen. Ongelooflijk dat deze man nog zo fit was na de overmatige alcoholconsumptie van de avond ervoor. Als een heuse goederentrein denderde hij door het huis om zich zo snel mogelijk aan te kleden, om vervolgens weer uit te kleden om te gaan douchen en daarna weer aan te kleden. Haartjes in model, zonnebril op en René was weg. Gelukkig hadden afgesproken dat hij de sleutels van het huisje achter zou laten.

Toen ik net weer besloot mijn ogen te sluiten, ging mijn eigen wekker en was het tijd om op staan. Martien had wonder boven wonder door dit alles heen geslapen maar het werd hem gegund. Zachtjes liep ik naar de douche voor een uitgebreide opfrisbeurt. Langzaam begon ik me wat beter te voelen en toen ik de huiskamer binnenkwam zat ook Martien op de bank. Martien wilde graag naar Mikkeller bar toe, dezelfde waarvan ik net mijn trauma’s verwerkt had. Ik had niet echt een voorkeur, behalve dat we het lekker rustig aan zouden doen en misschien ook zouden gaan zoeken naar een fiets. Martien voegde hieraan toe dat hij ook graag naar Kihoskh wilde gaan om bier in te slaan. Gezien het feit dat we nog moesten ontbijten zou dat goed uitkomen.

Een half uurtje later zijn we klaar voor vertrek richting Kihoskh. Wederom gewapend met zonnebril, grote rugtas en een flesje water beginnen we aan de afdaling uit het appartement om naar Kihoskh te lopen. Eenmaal aangekomen waant ook Martien zich weer in Beervana en ook ik besluit me maar weer eens onder te dompelen in de verschillende zythologische orgasmen van de bierkelder van Kihoskh. Drie kwartier laten komen we bovendrijven, nemen een goede kop koffie met een broodje en lopen zelfvoldaan richting het appartement.

Eenmaal de trappen weer beklommen is het bijna 12.00 uur en gaat de Mikkeller bar open. We besluiten om direct weer af te dalen en om voorlopig niet meer naar het appartement te gaan. Kut trappen! Het plan was om naar Mikkeller bar te gaan om daar wat lekkers te drinken om dan rond 14.30 uur te vetrekken richting festival voor de laatste sessie.

De Mikkeller bar is wonderbaarlijk rustig als we aankomen en er staan legendarische bieren op de bar, waaronder de Moscatel Barrel Aged Dark Lord van Three Floyds. Dit flesje zou DKR 999,- waard zijn, ongeveer €130. Ik begin zeer te twijfelen of ik het nu wel of niet moet doen, maar we besluiten om eerst wat andere lekkernijen te drinken. Één van die lekkernijen was de Mikkeller Beer Geek Brunch Weasel (Calvados Edition). Deze imperial stout van 10.9% was één barrel aged versie van de originele Beer Geek Brunch. Dit bier zelf wordt al als één van de beste Mikkeller bieren beschouwd. De Weasel staat voor de toevoeging van Kopi Luwak aan het bier. Dit geheel is dan vervolgens nog eens op calvados vaten gegooid en voor een aantal maanden gerijpt. Een geweldig aroma van koffie, appels en kaneel schieten me tegemoet terwijl ik een zijdezacht slokje neem van deze geweldige vloeistof. Ik beloon het bier met een 4.4 en leun gemoedelijk achterover in mijn stoel. Deze bar is zo slecht nog niet.

Wickie_2Terwijl ik om me heen kijk zie ik een bijzonder figuur. Een man, licht bebaard, klein van postuur, iets over de 50 met een muts, een bril en een regenjack. (het was bijna 25 graden buiten) Voor hem liggen stapeltjes papieren en staan drie glazen met bier, halfvol. “Een echte ticker”, denk ik bij mezelf en hoop zelf later nooit zo te worden. Terwijl we genieten van het geweldige spul in ons glas, hebben Martien en ik het over koetjes en kalfjes terwijl de bar langzaam volstroomt.

Er komen vier mannen van flink postuur binnengelopen en één miezerig klein kereltje, Noren. Het zijn dezelfde mannen die René en ik de eerste avond zagen bij Fermentoren en het miezerige kereltje was de enige van de groep die overduidelijk het drink tempo van zijn zwaarlijvige kameraden niet bij kon houden. De blauwe plekken op zijn armen en benen wezen op een aantal heftige avonden en zijn witte gelaat met donkere wallen bevestigden dat beeld. Ik noemde het kereltje Wickie de Viking, met name omdat zijn kameraden nog het meeste weg hadden van een groep woeste Vikingen. Grote baarden, wilde bossen haar en armen zo dik als boomstammen. De groep nam rustig plaats en ik besteedde er verder geen aandacht aan.

Mijn glas was bijna leeg en het werd tijd voor het volgende bier. Nog steeds spookte de Dark Lord door mijn hoofd, direct achtervolgd door de astronomische prijs. Ik besloot eens rond te vragen in de bar of iemand bereid was om de prijs en de fles met mij te delen. Ik begon bij Wickie de Viking en zijn vriendjes. Ze bedankten me vriendelijk voor het aanbod, maar gaven aan dat ze zo zouden vertrekken richting het festival. Lichtelijk beteuterd liep ik weer terug naar ons plekje, speurend naar een andere goede kandidaat. Mijn oog viel op de ticker, weggedoken voor de boze vikingen in een hoekje van de bar, verborgen achter zijn glazen en papieren. Ik stapte op hem af, deed mijn verhaal en hij gaf me een hand en zei met een Frans accent: “Letzz doozit!”. Hij wilde geld inleggen voor de Dark Lord in ruil voor een aandeel in de fles.

Vol goede moed huppel ik richting de bar voor misschien wel de meest belachelijke bestelling in mijn leven, maar ook gelijk de vetste. Met een nonchalante blik en losjes gebaar wijs ik op de fles der flessen en spreek: “That one”. Dat is Engels voor ‘die daar’. De barman loopt naar achter en kijk om me heen en maak net lang genoeg oogcontact met de anderen om te laten blijken dat het de normaalste zaak van de wereld is om €130 te betalen voor een fles bier. De fles wordt voor me neergezet, ik mag het bedrag aftikken en krijg vervolgens een opener in mijn hand gedrukt. Met een lichte sis verwijder ik de kroonkurk van de fles en pak drie glazen van de bar. Nagestaard loop ik van de bar af richting het tafeltje van de ticker, waar Martien intussen was aangeschoven. Na een korte dankbetuiging, zegening en een gospellied schenk ik drie glazen in en proost met Martien en mijn nieuwe beste vriend waarvan ik z’n naam tot op de dag van vandaag nog steeds niet weet. french-stereotype

De Dark Lord is geweldig, prachtige invloeden van zowel het basisbier als de wijn zorgen voor een mooi complex geheel dat smelt op de tong. Echter, het mondgevoel valt een beetje tegen en is een beetje dun, vergelijkbaar met dat van de normale Dark Lord uit 2013, hetzelfde jaar als de Moscatel versie.

We genieten ruim een uur van het bier, maar uiteindelijk is ook deze fles leeg en moeten we gaan. Martien heeft nog een restje in zijn glas en we besluiten om dit te bewaren om aan René te geven op het festival. We nemen afscheid van onze kameraad en vertrekken weer richting appartement om daar een weckflesje te pakken voor de overgebleven Dark Lord. 20 Minuten lopen verder komen we aan, pakken we het weckflesje en gieten vakkundig de vloeistof over. Beneden aangekomen beseffen we ons dat we nog een half uur hebben voor aanvang van het festival en dat we dat lopend nooit zouden halen. We houden een taxi aan en arriveren 10 minuten later, geheel in stijl in een Mercedes, op het festivalterrein.

Het duurt niet lang voordat we Chris H&M en John treffen en niet veel later ook René. Vol trots pak ik het flesje uit mijn tas, het flesje met daarin de heilige vloeistof wat we het afgelopen uur bewaakt hebben tijdens de epische reis naar het festivalterrein. Het flesje, liefdevol afgesloten en bewaard voor onze onmisbare Derde in onze Drie-Eenheid. Terwijl ik het gekoesterde flesje uit mijn tas haal, ziet René gelijk dat het bier is en grist het, voordat ik één woord kan zeggen, met de snelheid van het licht uit mijn handen. Gelijk houdt hij het in het licht om het uiterlijk te beoordelen en met zijn andere hand vult hij notities in op zijn telefoon. “Welk bier is dit?”, vraagt hij mij en ik antwoord met engelengezang achter mij dat dit de Three Floyds Moscatel Barrel Aged Dark Lord is, flesnummer 6171021 en dat we dit speciaal voor hem hebben meegesmokkeld uit de Mikkeller bar. René stopt zijn telefoon weg en zegt: “Oh, die heb ik al gehad” en geeft het flesje terug. “Vind ik toch niet zo geweldig”. Het engelengezang stopt abrupt terwijl René zijn telefoon terugstopt en teruggaat naar de rij, waar de Top-Denen al lichtelijk schommelend staan te wachten op de opening. Ik pink een traantje weg terwijl ik René achterna kijk. Al die moeite, alle beproevingen, allemaal voor niks. Ik stop het flesje terug in mijn tas en ga bij de rest van het gezelschap in de rij staan…

Over 5 minuten gaat het festival open en gaan we weer beginnen. Tijd om te concentreren, focussen en de boze gedachtes uit te bannen. Het lichte hongerige gevoel maakt plaats voor een drang om nieuwe bieren te proeven. Als een super getraind SWAT-team vallen wij de zaal binnen en kapen we opnieuw een tafel. Georganiseerd nemen drie man plaats aan tafel en gaan twee anderen bier halen. Glazen worden doorgegeven, bier wordt geproefd en beoordeeld en er wordt weinig gesproken.

Ondertussen spot ik de Mastodont weer, compleet met vettige buik die onder zijn vuile shirt vandaan komt. Zijn baard ongewassen met stukken pizza er nog in. Ik besluit om de formatie te doorbreken om naar de Mastodont toe te rennen, om zijn nek te hangen en een snelle selfie te maken. Zijn gigantische armen en behaarde borsten maken het moeilijk om stil te blijven staan en bovendien zorgt zijn geur ervoor dat ik niet lang kan blijven staan. De Mastodont is het snel zat en maakt een geluid wat voor mij duidelijk maakt dat het tijd is om te gaan. Het geluid reikt tot over de hele zaal en ergens zie ik René opkijken.

Ik kom terug bij de tafel waar boze en ongeduldige blikken mij toegeworpen worden. Het was mijn beurt om bier te halen en er staan nog drie onbeoordeelde bieren op mij te wachten. Haastig onderwerp ik deze bieren aan een beoordeling terwijl ik snel nieuw bier ga halen.

Het halen van nieuw bier is geen eenvoudige opgave; je moet rekening houden met de tafelgenoten en wat zij allemaal al gehad hebben in hun verleden. Ik deelde de tafel met mannen die soms wel meer dan 4000 bieren beoordeeld hebben en het gemiddelde van het gezelschap lag rond de 2900. Dan moest er nog rekening gehouden worden met het feit dat je niet twee keer hetzelfde bier op tafel moest zetten en moest het niet allemaal te lang duren vanwege dorstige types.

Terwijl ik haastig door de hal loop, zoek ik een geschikte stand om de glazen te laten vullen. We hebben nog ruim 90 minuten de tijd voor het einde als ik aankom bij de stand van Firestone Walker. Het enige bier dat nog beschikbaar was, was al door iedereen gedronken en dus geen optie. De andere was uitverkocht. Zo liep ik verder door de hal en werd regelmatig teleurgesteld door uitverkochte bieren. Uiteindelijk weet ik er twee te vinden en vertel het gezelschap dat men op moet schieten omdat het wederom dreigt uit te verkopen. Vrijwel iedereen staat op en sprint weg om bier te halen en binnen de kortste keren staat de tafel weer gevuld met 10 glaasjes. Vrijwel iedereen had twee glazen, dus op die manier hadden we 10 nieuwe bieren klaarstaan. Helaas is deze ‘double fisting’ techniek ook het gene wat er onder ander voor gezorgd heeft dat ook deze sessie te snel was leeg verkocht. Gelukkig was het minder extreem dan de avond ervoor, maar nog steeds lichtelijk teleurstellend.

Buiten ontmoeten we het gehele gezelschap weer voor kort overleg. Het blijkt dat René weer met de Denen mee zou gaan en dat wij richting centrum zouden gaan. Al snel splitste ook het overgebleven groepje zich op toen Chris H&M en John een andere taxi pakten dan Martien en ik. Wij zouden richting Taphouse gaan om daar René te ontmoeten en de rest ging de andere kant op. Onderweg pakten Martien en ik snel een burger van de Burger King en pakten we een tafeltje in Taphouse. We dronken een paar lekker bieren en even later kwam ook René bij ons zitten. Het was weer ouderwets gezellig en toen we uiteindelijk besloten om naar huis te gaan was het alweer rond middernacht. Onderweg spraken we nog over het festival en onze hoogtepunten. Voor mij was de tweede festivaldag minder indrukwekkend dan de eerste. Mijn twee beste bieren waren Närke Ragnarök Stormaktsporter en De Molen Hel & Verdoemenis Rum BA, maar eigenlijk waren er teveel goede bieren om op te noemen.

De dag erna zouden we vroeg opstaan om te beginnen aan de lange reis naar huis. Het was een mooi weekend, zeker voor herhaling vatbaar.

No comments yet

Leave a Reply