Copenhagen Beer Celebration 2014 (2)

28 May

Omdat ik morgen geen tijd heb (bier!) en omdat René mij lastig valt, plaats ik vandaag, ietwat aan de late kant, deel 2 van Johan’s avontuur in Denemarken!

Dag 3
Lichtelijk verdoofd van de korte nachtrust en flinke inname van de avond daarvoor ontwaak ik uit mijn roes rond 09.00u ’s ochtends. Een korte rekensom leert mij dat ik ongeveer 4 uur heb geslapen en ik besluit dat dat maar genoeg moet zijn. Ik rits mijn slaapzak open en ga rechtop staan. René ligt nog te dromen over bier en ticken, wat duidelijk te merken is aan de glasheffende bewegingen met zijn rechterhand en het aflikken van zijn lippen… of droomt hij ergens anders van? Het doet er niet toe, dag 3 is begonnen en het belooft een mooie dag te worden. Vandaag is de dag dat het gezelschap gecompleteerd wordt: Martien zal per vliegtuig aankomen vanuit Brussel en we zullen de andere semi-Nederlandse RateBeer-groep gaan ontmoeten. John Green, Chris Moore en Chris Hockey zijn de drie mannen die al bijna een week in Kopenhagen zijn voor het festival dat vandaag zal beginnen. We hebben met z’n allen al menig bier gedeeld op proeverijen en festivals en komend weekend zal niet anders zijn. Martien had op donderdag nog de Cantillon Quintessence, een festival van lambiekbrouwer Cantillon, waaraan drie fameuze brouwers aan meedoen. Door dit festival kon Martien op de heenweg niet met ons meerijden en heeft om die reden dus een vliegticket gekocht voor vrijdag. Zijn aankomsttijd zal rond 12.00u zijn, dus na aankomst zal hij gelijk bij ons aansluiten om richting het festival te gaan.
René is intussen klaar met dromen en ontwaakt met een luide geeuw en een typisch René-geluid waarvan de oorsprong nog steeds een mysterie is. Terwijl ik rustig op de bank een flesje water soldaat zit te maken, heeft René er duidelijk zin in. Hij pakt de planning van de avond ervoor bij en begint haastig op zijn horloge en de kaart te kijken. “Als we over tien minuten gaan kunnen we bier halen bij Kihoskh en dan gelijk richting Vesterbro!” Ik voelde dat ik eventjes in moest grijpen terwijl René al aan het worstelen is met zijn broek die binnenstebuiten zat en vertelde hem dat het wellicht een goed plan was om even te ontbijten, frisse lucht te pakken en daarna op tocht te gaan richting één van de vele bierplaatsen die Kopenhagen rijk is. Ondertussen sta ik op en loop naar de antieke cd-speler en zet de plaat van Massive Attack – Mezzanine op. De duistere, rustige diepe klanken hebben duidelijk effect op René en hij gaat zowaar zitten. De knusse douche is heerlijk warm en ik voel me bijkomen van de avond ervoor en krijg de zin te pakken. Als René vervolgens ook gedoucht en aangekleed is, pakken we onze spullen en zetten voet naar Kihoskh: tijd voor ontbijt en koffie. Eenmaal aangekomen bij Kihoskh storten we ons weer in het Beervana van hun kelder, om 30 minuten later boven te komen drijven met wederom een lading bier. Een koffiebroodje en een croissant met een dubbele espresso worden dankbaar verorberd op het overwegend zonnige terrasje. Terwijl ik de kruimels nog van mijn mond moet vegen zie ik René al naar zijn tas met bier rijken en er een flesje uitvissen. Sneller dan het licht heeft hij vervolgens de opener in zijn hand, klaar om het flesje te openen. Wederom wijs ik René erop dat het misschien verstandig is om eventjes te wachten met het drinken van bier om het lichaam de kans te geven om te herstellen. Daarnaast is het, voor zover wij konden opmaken uit de Deense tekst op het verbodsbord, kennelijk niet toegestaan bier op het terras van Kihoskh te openen. Het René-geluid gaat dit keer gepaard met een onbegrijpende blik en wordt gevolgd door onverstaanbaar Brabants gebrabbel, wat erop neerkwam dat hij het wel begreep, maar toch niet helemaal snapte. Het flesje werd met lichte tegenzin weer weggestopt en we gingen op pad naar Ølbutikken, een Deense bierwinkel van –zo zegt men– epische proporties. Onderweg zijn we nog eventjes gestopt bij de lokale supermarkt voor wat crappy ticks, om even later aan te komen bij Ølbutikken. Helaas hebben de Denen de katers van hun drinkgedrag ingecalculeerd bij hun openingstijden en gaat vrijwel elk alcohol gerelateerd etablissement open na het middaguur. Het was echter pas 11.00u en we besloten om terug te keren naar het appartement, ons bier in de koelkast de leggen en dan naar Apollo Bryghus te gaan, een brewpub in hartje Kopenhagen. Toen we daar aankwamen was het eerste contact met Martien gemaakt en hij verwachtte rond 13.30u bij ons aan te kunnen sluiten, waar we op dat moment dan ook mochten zijn. We proefden intussen de biertjes van Apollo zonder al te veel bijzonderheden om daarna naar de overkant te gaan voor Vesterbro Bryghus. Deze was echter nog dicht, dus liepen we door naar Brewpub København. Hier hadden we ook afgesproken met de drie Brits-Nederlandse heren en we stelden ook Martien op de hoogte van onze locatie. Klokslag 13.30u was het gezelschap compleet: zes dorstige jongemannen op strooptocht naar de beste bieren van het weekend. We besluiten om naar het appartement van de andere drie te gaan om daar wat te eten en dan de bus te pakken naar het festival. De weg is lang en René heeft vanwege een oude oorlogswond (gevallen tijdens snowboarden) last met lopen. De arme man is de wanhoop nabij als we na 20 minuten wandelen aankomen bij het appartement, om daar te leren dat ook hun appartement op de 6de verdieping ligt, zonder lift.

Terwijl René zich de trappen op worstelde, kregen Martien en ik ondertussen een heel bijzondere verrassing van Chris Moore. Chris is namelijk vriendjes met Uli, een fameuze gueuzeblender uit Duitsland, en hij heeft per hoge uitzondering een fles van hem mogen kopen. De flessen worden alleen door Uli zelf verkocht aan mensen die hij zelf uitkiest. En zo’n fles stond dus op tafel, klaar om gedronken te worden. Het was de BrauArt Lambik Peated Weizen en hij mocht lekker smaken. Toen de proefsessie voorbij was en we op het punt stonden om te vertrekken, kwam René hijgend het appartement binnen en het geluid wat hij toen maakte kwam nog het meest overeen met een struisvogel in een schoorsteen. De arme man had zich weer 80 treden opgeworsteld, om vrijwel direct weer te mogen afdalen. Het valt ook niet mee met die (bijna) 100 kilo. Er zat echter nog een restje in de fles, wat natuurlijk getickt moest worden, maar daarna moesten we echt gaan. We volgden het spoor zweetdruppeltjes terug naar beneden en haalden bij de buren een wokmaaltijd to go. René was het er zoals wel vaker niet mee eens en haalde even verderop een durum döner. De bus zou luttele minuten later vertrekken, om ons zo’n 20 minuten later af te zetten bij het festival.

Eenmaal daar aangekomen ruilden we ons ticket in voor een polsbandje en een proefglas en gingen we in de rij staan die al behoorlijk lang was. Te lang zo besloot René, die met het excuus dat hij even wat bekenden ging opzoeken er vandoor ging richting het begin van de rij. We zouden hem niet meer terug zien tot aan het einde van de proefsessie… Om 16.00u gingen de deuren open en zochten we nadat we eindelijk binnen waren snel een plaatsje aan een tafel. Chris H&M, Martien en ik zaten nog comfortabel aan een tafeltje en we besloten om en om bier te gaan halen. John gaat altijd het liefst zijn eigen weg en dat was vandaag niet anders. Alles verliep soepel en de prachtige bieren mochten blijven vloeien. Er waren complexe imperial stouts die ge-aged waren op rumvaten met vanille die soms wel 20% alcohol bevatten maar ook waren er lichte, zoutige goses van nog geen 4%. Alles was heerlijk en bijzonder te noemen. Mijn euforie werd dan ook redelijk verpest toen er iemand naast mij ging zitten. Een man van het formaat van een mastodont besloot dat het plekje naast mij groot genoeg was voor zijn royale achterwerk. Het arme picknickbankje piepte en krijste het uit, maar hield moedig stand. De mastodont maakte toen de keuze om lekker te gaan zitten voor zijn middagdutje. De behaarde hammen die aan zijn nek zaten, maakten een grootse beweging en zijn bebaarde hoofd vond rust tegen mijn rechterschouder. Lichtelijk verbaasd over deze ontwikkeling, begreep ik nu hoe het picknickbankje zich moest voelen. Ruim 200 kilo haar en vet rustte op het bankje en mijn schouder, en ik vond dat niet al te prettig. Echter, het bier moest gedronken blijven worden anders zou ik achter gaan lopen, dus ik besloot er maar het beste ervan te maken. Pas toen twintig minuten later mijn rechterarm gevoelloos begon te worden, besloot ik wat aan de situatie te doen. Ik tikte de mastodont in zijn gezicht en vroeg of alles goed ging. Waarschijnlijk dacht hij dat ik vroeg of hij lekker lag, want hij begon zich nog wat comfortabeler te nestelen. Met al mijn kracht duwde ik tegen zijn massa maar ik werd langzaam opgezogen door lagen vet. Meerdere pijnprikkels hielpen niet, maar uiteindelijk hielpen meerder schoppen tegen zijn kuit wel en stond de mastodont op. Hij keek redelijk verdwaasd en maakte een raar geluid en op dat moment dacht ik dat hij en René best wel eens goede vrienden zouden kunnen worden. Toen de mastondont zijn aftocht maakte en ik stoer over de tafel keek, zag ik alleen maar boze en beteuterde blikken. Het bleek dat inmiddels de meerderheid van de bijzondere bieren al op waren, ruim 2 uur voor het einde van het festival. Het is redelijk normaal dat bieren opgaan tijdens een festival, dus ik besteedde er niet veel tijd aan. Helaas gingen de overige bieren hierdoor extra hard, waardoor ook die sneller opgingen. Dit snowballeffect ging zo door totdat ruim 30 minuten voor het einde alle bieren op waren. De stemming in de hal sloeg snel om en mensen begonnen lichtelijk geïrriteerd te raken. Zo ook John, de altijd rustige Britse Nederlander, die naar onze tafel toe kwam om rapport te doen van de situatie. Het kwam erop neer dat vrijwel alles op was en dat er overal waar nog wat beschikbaar was, lange rijen stonden. Lichtelijk teleurgesteld gingen we naar buiten toe om te genieten van een hoognodige lediging van de blaas.

Intussen gingen de wildste theorieën over waarom alles op was, maar twee leken er mij het meest realistisch. De eerste theorie was dat Mikkel, van Mikkeller, voor aanvang van het festival van alle interessante bieren fusten gekocht heeft voor zijn eigen bar. Hierdoor was er te weinig voorraad tijdens het festival en kon Mikkel de bieren voor achterlijk hoge prijzen verkopen in zijn barretje. Een kwalijke zaak, maar de tweede theorie leek mij waarschijnlijker; de mastodont had alles opgedronken en lag nu vredig te tukken op Mikkel zelf.

De groep was redelijk ontstemd door deze teleurstelling en plots kwam René weer aangehobbeld. Hij was als een van de eersten binnen geweest door met een groep Denen en andere fanatieke topraters van Ratebeer mee naar binnen te glippen. Hij vroeg of we meegingen met de Denen waarmee hij had zitten ticken naar een vrij nieuwe brewpub (met de onuitspreekbare naam Ølsnedkeren) om daar nog even door te trekken. We hadden echter nog niks gegeten sinds de aanvang van het festival en we begonnen allemaal flink hongerig te worden. We gingen elk hun eigen weg, René ging met de Denen mee en wij gingen met z’n vijven terug naar centrum Kopenhagen voor voedsel en bier. We zouden rond 23.00u afspreken bij Taphouse om elkaar weer te ontmoeten en gezamenlijke plannen te maken.

Eenmaal terug in Kopenhagen verschalkten we een grote Turkse pizza met extra knoflook en nog een broodje kebab ernaast. Dorstig gingen we richting Fermentoren voor een paar lekkere bieren, maar helaas was er weinig plek en moesten we staan. Dit was ook niet optimaal, dus besloten we verder te trekken om dan uiteindelijk uit te komen bij Taphouse. Vrijwel elke bar zat vol en dat gold ook voor Taphouse. We gingen richting het appartement van Chris en John terwijl we René probeerden te bereiken. Deze nam zijn telefoon niet op en was onbereikbaar. Het werd helemaal vreemd toen we onderweg de groep Denen tegenkwamen, zonder René. Eenmaal aangekomen bij het appartement van de Britten hadden we nog steeds geen contact gehad met René, maar intussen was het al bijna middernacht. We konden niet richting ons appartement, omdat René de sleutel had. Martien liep nog met zijn bagage uit het vliegtuig en ikzelf zou ook wel graag een bed van dichtbij willen zien. We dronken bij John en Chris nog een paar lekkere bieren toen René ineens contact maakte. Hij was afgeleid door vrouwelijk schoon een had de laatste paar uur van de avond tafeltennis gedaan. Opgelucht over het feit dat hij niet dronken in een steegje lag met zeven soorten mannelijk sap in zijn diverse lichaamsholtes pakten we onze spullen en spraken af bij het ons appartement. Dat zou voor ons allemaal ruim een half uur lopen zijn maar we zouden tegelijk aankomen. Met de hulp van Google Maps kwamen Martien en ik na een flinke wandeling en een goed gesprek aan bij het appartement, om René daar niet aan te treffen. Even schoten weer de beelden door mijn hoofd van René in een steegje, maar gelukkig werden die verstoord door mijn telefoon die afging. Hij had wat eten gehaald en was om de hoek.

Enkele minuten later, eindelijk weer boven aangekomen bij ons appartement, bespraken we de hoogte- en dieptepunten van de eerste festivaldag. Voor mij waren er drie topbieren: Mikkeller X Imperial Stout Black Spirit Olorosso Barrel Aged, Cycle Rum Barrel Aged Sweet Stout w/ Vanilla Beans en Hoppin Frog DORIS The Destroyer. Deze drie scoorden allemaal hoger dan een 4.1 en behoorden tot de top van de eerste dag. Er waren er nog vele anderen gedronken die dag, maar deze drie staken er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. Uiteindelijk zijn we moe maar voldaan en lichtelijk beschonken weer naar bed te gaan, om de volgende dag weer naar het festival te gaan.

 

One Response to “Copenhagen Beer Celebration 2014 (2)”

  1. Tinus 21. Jun, 2014 at 00:52 #

    Waa. Lig dubbel hier. Leuk geschreven!

    [Reageer]

Leave a Reply