Copenhagen Beer Celebration 2014 (1)

20 May

Gastschrijvers: ik vind het heerlijk. Minder werk voor mij en toch extra SpoelenMaar content. Deze keer heeft René gezorgd dat zijn reisgenoot, in de bierwereld bekend als Mr. Hangover, een mooi verslag schrijft over hun reis naar Denemarken. Vandaag deel 1 van hun vrolijke bieravontuur!

 

Dag 1.
Het is woensdag 29 april rond de klok van 18.30u als ik mijn auto stap. De vrolijke DJ op de radio heeft moeite met welke dag het nou is. Is het nou Koninginnedag, Koningsdag of gewoon 29 april? Voor mij maakt het niet uit, het is namelijk de vooravond van het avontuur dat CBC 2014 heet. CBC staat voor Copenhagen Beer Celebration en is een bierfestival wat zich sinds 2010 heeft opgewerkt als één van de beste van Europa.
Terwijl de DJ de plaatjes draait vertrek ik met goede moed richting Oirschot, naar het huis van de vriendelijke Vennetjes (correspondent René, red). Eenmaal aangekomen is de vrouw des huizes net bekomen van de schrik omdat vriendlief luttele momenten daarvoor binnenkwam met 3 dozen nieuw bier, plus 47 losse flesjes. Vervolgens kom ik binnen met nog eens twee dozen bier uit Den Haag. Tussen de glimlach tijdens het voorstellen door, kan ik een greintje haat ontdekken; geen goede eerste indruk voor mij. Na wat geschuif en gesjouw zijn alle bieren op hun plek en komt ook André aan in huize Ven. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er geen bier geproefd gaat worden vandaag. In de tuin keuvelen we wat over bier en wordt het natuurlijk ook gedronken. Ik krijg gelijk de wijze les dat in huize Ven alleen René de bieren kan openen. Het bier dat ik open maak eindigt in een hopeloze ‘gusher’ op de tegels van de tuin. Ik hoor dat dit André ook regelmatig gebeurt dus het openen laat ik maar over aan René. Gelukkig is er nog genoeg over om te proeven. De temperatuur daalt snel dus gaan we naar binnen voor de laatste paar bieren. Een curieuze Azerbeidjaanse lager gaat vooraf aan twee legendarische bieren. Vanuit Den Haag heb ik de Bourbon County Coffee Stout uit 2012 van Goose Island meegenomen en René plaatst de kakelverse Speedway Stout Jamaican Blue Coffee van AleSmith ernaast. Twee koffiebieren naast elkaar en ze zijn beiden geweldig te noemen. Superlatieven schieten tekort terwijl we de geweldige aroma’s van koffie, karamel en geroosterde mout proberen te benoemen. Smaken zijn geweldig complex en diep van karakter (ik heb goed opgelet tijdens Cursus Biersnob) en de alcohol geeft een fijne afdronk. Wauw. Als afsluiter zet René nog een reguliere Bourbon County Stout op tafel en lichtelijk beschonken, onderweg naar dronken, vertrek ik richting mijn tijdelijke zolderkamertje. Tijdens het opblazen van mijn luchtbed val ik bijna flauw maar uiteindelijk lig ik tevreden te denken aan de volgende dag… London Olympics Basketball Women

Dag 2.
Het is 08.00u als mijn telefonische wekker gaat. Tijd om op te staan en klaar te maken voor vertrek. Over een half uur willen René en ik in de auto zitten richting Kopenhagen om daar zo’n 10 uur later aan te komen. Na een bliksembezoek aan het toilet (lees: marathonsessie als gevolg van eigengemaakte enchiladas, red.) en een vlugge plas water in mijn gezicht zijn we klaar om te vertrekken. De reis begint onder begeleiding van vrolijke countrymuziek en oeverloos geouwehoer over van alles en nog wat. De reis verloopt voorspoedig tot diep in Duitsland. Gezien vrijwel niemand Duitsland goed gezind is, geldt dit blijkbaar ook voor de weergoden met slagregens en hoosbuien als gevolg. Dit in combinatie met wegwerkzaamheden en Duitsers zorgt voor een aantal kilometers file. Ruim een uur vertraging verder kunnen we lekker doorrijden en René begint enthousiast te worden. Het regent echter nog steeds en dat leidt tot het missen van de afslag richting Bremen. Oplettende bijrijder als ik ben, wijs ik hem op zijn fout en gelukkig kunnen we snel omdraaien. Eenmaal weer aangekomen bij de beruchte afslag krijgt René het voor elkaar om deze weer te missen. Dit keer heeft de koene bestuurder geen zin om een eind verder om te draaien en dus zet hij zijn auto zonder aarzeling in de achteruit. Met gevaar voor ons leven rijdt het vervolgens 100 meter naar achteren om weer voor de afslag te staan. Op dat moment besef ik mij dat ik te weinig onderbroeken heb meegenomen….

Wonder boven wonder komen we een paar uur later ongeschonden aan in Flensburg. Dit is zo’n beetje de laatste Duitse plaats voor de Deense grens en ‘toevallig’ heeft het een brouwerij binnen zijn muren. We nemen in één keer de afslag richting centrum Flensburg en stoppen voor diesel waarna we ons laten leiden door onze gezamenlijke tickdrift. We nemen plaats aan de bar in Hansens Brauerei en nemen hun drie aanwezige bieren: een Schwarzbier, een Pilsener en een klassieke Duitse Hefeweizen. Vooral de laatste kan ons beiden bekoren met aroma’s en smaken die deze typische Duitse stijl kenmerken. Lekker doordrinkbaar en dorstlessend, maar gelukkig niet die overdreven al dan niet kunstmatige bananensmaak. Sowieso vonden wij alle drie de bieren die we daar proefden erg lekker voor Duitse standaard.

Eenmaal weer onderweg duurt het niet lang voordat wij Denemarken binnenrijden en een paar uur later bevinden wij ons dan ook op de gigantische Storebæltbro, de brug die Jutland en Kopenhagen verbindt. Na een kwartier van prachtige vergezichten over uitgestrekte waterpartijen zijn wij weer van de brug af en zien wij dat Kopenhagen niet ver meer is. Het is inmiddels al 19.00u als wij Kopenhagen binnenrijden en de weg zoeken naar ons appartement. Kort telefonisch contact met hospita Ulla leert ons dat we de sleutel kunnen ophalen bij een kroeg op de hoek en dat ze zelf onderweg is om met ons kennis te maken.

deense schoneDenen zijn goede mensen en over het algemeen ook intelligent te bevinden maar waarom ze nergens liften aanleggen blijft ons een raadsel. Ons appartement was maarliefst 6-hoog en alleen per trap te bereiken. Vermoeid, verhongerd en vooral dorstig komen wij aan in ons kleine, knusse 2-kamer appartement. Ulla zou er om 20.00u uur zijn dus dat geeft ons nog een half uur speling. We besluiten dat één van ons (ik dus) de trip gaat maken richting Kihoskh om daar bier in te slaan voor vanavond en de komende dagen. Vergeet eten, bier is de missie! Gewapend met grote rugtas, zonnebril, wat aanwijzingen van René en Google Maps begeef ik mij op de straten van Kopenhagen. Het duurt niet lang voordat ik Kihoskh vind. Tijdens de rit had René al verteld over deze superwinkel. Het was een klein zaakje ‘op de hoek’ met frisdrank, broodjes en tijdschriften. Ook verkochten ze er koffie en waren ze geopend van 06.30u tot 01.00u, 7 dagen per week. Maar het belangrijkst was natuurlijk het assortiment bier wat ze verkochten. In de zaak zelf loop je bij binnenkomst recht op een klein schapje met interessante bieren, ongeveer 40 stuks die voor mij bijna allemaal nieuw waren. Gretig begin ik mijn mandje te vullen en het duurt niet lang voordat een prachtige Deense blonde schoonheid mij uitnodigt in haar kelder. Licht euforisch van de bieren in mijn mandje volg ik haar wiegende bilpartij (maatje 38) richting de trap naar beneden. Ze draait zich om, lacht naar me en zegt iets onbegrijpelijks in het Deens. Ik knik, veeg mijn mond af en betreed de trap naar beneden. Een zachte tik op mijn schouders doet mij omdraaien. De blonde schone kijkt nu een stuk minder lief, terwijl ze wijst op mijn gigantische rugtas. Blijkbaar moest ik die afdoen voordat ik naar beneden zou gaan. Eenmaal in de kelder denk ik eventjes dat ik de Beervana terecht ben gekomen: overal om me heen staat bier. Honderden bieren lachen mij toe en als een kind in een snoepwinkel begin ik mijn tweede mandje te vullen. Ik let niet op de prijs en dat komt me letterlijk duur te staan. Bij het afrekenen mag ik een astronomisch bedrag aftikken en geschokt vraag ik er maar een kop koffie bij. Met een volgeladen tas op mijn rug en een hoofd vol dromen over de Deense schone begin ik aan de terugweg richting appartement. Ik pak mijn Converter erbij en leer de prijs in Euro’s die ik zojuist betaald heb. Euforisch gevoel maakt plaats voor schaamte, vermoeidheid en honger. Teruggekomen in het appartement toon ik mijn buit aan René. Het zijn voornamelijk ticks, maar ook schoonheden als Mikkeller Black Fist, de nieuwe samenwerking tussen Mikkeller en Three Floyds genaamd Majsgoop en Dogfish Head Rasion D’Etre pronken in de koelkast. Het is een mooi gezicht. Plots gaat de deurbel en daar staat Ulla, die ons eigenlijk een paar vragen stelt en dan weer vertrekt. Als twee pubers achterblijvend in het huis van hun ouders die net zijn vertrokken voor vakantie kijken René en ik elkaar aan: we kunnen beginnen.

We blijven echter niet in het appartement. Gedurende de gehele donderdag was er namelijk in de zogenaamd legendarische Mikkeller bar aan de Viktoriagade een tap take-over bezig van niemand minder dan Three Floyds. Deze brouwerij is onder andere bekend van hun Dark Lord en de verschillende barrel aged variaties daarop. Deze bieren zijn echter zo zeldzaam en onwijs goed (de meningen hierover verschillen, red.), dat ze bijna niet te verkrijgen zijn. Ze worden eens per jaar uitgegeven bij de brouwerij zelf en dat is ook de enige keer dat je de flessen legaal kunt kopen. Ruilen voor die flessen is een lastige opgave en de flessen kopen via zwarthandelaren is riskant. Gelukkig dat Mikkeller goede vriendjes is met Three Floyds en daarom hebben ze afgesproken dat er 4 variaties Dark Lord verkrijgbaar zullen zijn tijdens hun take-over naast vele andere goede bieren. Hier móesten René en ik bij aanwezig zijn, echter was het al 22.00 uur voordat we bij de bar aankwamen en was de bar overladen met mensen. René had nog twee dozen bier in de auto staan voor Fonefan, de toprater van RateBeer, en die moesten eerst worden afgegeven. Tijdens het wachten ben ik de bar binnengegaan om te kijken of er nog iets lekkers te drinken was. Mijn angst werd werkelijkheid toen ik hoorde dat vrijwel alles op was en dat het er gigantisch druk was. Ik heb tien minuten in de rij gestaan, omgeven door bebaarde hipsters met gigantische brillen, terwijl ik zag hoe één luttele barman zich een ongeluk werkte om deze massa te bedienen. Het was mij duidelijk dat dit onbegonnen werk was en ik stampte de kroeg weer uit. Voor een meer gedetailleerd verslag van deze ervaring verwijs ik jullie naar de RateBeer pagina van deze bar.

René had intussen zijn bieren afgegeven en we moesten alleen nog de auto parkeren en dan konden we écht los gaan. Buiten het centrum was parkeren gratis terwijl het in het centrum ruim €30 per dag zou kosten. Dus auto geparkeerd, bus terug naar het centrum gepakt en ons vervolgens begeven naar een andere bar: Fermentoren. Prima plek voor goed bier en gezelligheid, tevens een mooie plaats om dronken Noren te bestuderen zo bleek deze avond. Na een paar mooie bieren en blauwe plekken voor de geregeld omvallende Noren vertrokken wij richting ons appartement. Daar hebben we nog tot in de kleine uurtjes plannen gemaakt om de dag erna al vroeg met een kroegentocht te beginnen, uiteraard onder het genot van een paar leuke bieren. Om 03.30u rits ik tevreden mijn slaapzak dicht. Op naar dag 3…

2 Responses to “Copenhagen Beer Celebration 2014 (1)”

  1. Rene 21. May, 2014 at 07:12 #

    “marathonsessie als gevolg van eigengemaakte enchiladas”

    Of waren het nou quesedillas? :P

    [Reageer]

  2. Cees 21. May, 2014 at 10:38 #

    Hi-la-risch! :D

    [Reageer]

Leave a Reply