Column: Goed bier

4 Apr

Wat maakt een bier goed? Een moeilijke vraag, die volgens mij ook niet te beantwoorden is. Als je het hebt over ‘goed bier’, dan lijkt het ook net alsof je het over kwaliteit hebt, terwijl ook dat iets is wat je moeilijk kunt meten. Nee, goed bier staat vooral voor wat je/ik lekker vind(t). Ratebeer is mijn medium om alles bij te houden, maar ook dat is geen waterdicht systeem. Het is tijd om m’n roze bril af te zetten. Het is tijd om vraagtekens te zetten bij alle beoordelingen die ik de laatste 3 jaar heb geschreven. Bijna iedereen op Ratebeer, inclusief ikzelf, zal proberen om objectief te oordelen. Sommige mensen geven meteen toe dat dit onmogelijk is, maar andere mensen hebben toch het idee dat het hen wèl lukt om objectief te zijn. Ik denk dat het onmogelijk is. Hieronder het verhaal van Erika, De Wijze, De Dwarse en goed bier.

 

Erika, De Wijze en De Dwarse
Ik ben op vakantie in Duitsland en voor m’n neus staat een kakelverse Duitse pilsener. Een prachtig helder bier, mooi goudkleurig en een schuimkraag die nog het meest doet denken aan de winter in Rusland. De zon schijnt, er zijn geen huilende kinderen aanwezig op het terras en barmeisje Erika weet dat ze inkijk heeft op het moment dat ze een schaaltje nootjes voor m’n neus zet, maar ze besluit om er niks aan te doen. Ik heb net een lange wandeling gemaakt door de bergen. Tijdens deze wandeling zag ik onder andere wilde berggeiten, een regenboog en terwijl ik vers geplukte wilde bramen zat te eten kwam er een prachtige vlinder op m’n knie zitten. Twee uur later zit ik hier op het terras met een heerlijk koel, fris Duits pilsje. Ik ben wel eens negatief over Duitsland, maar wat is dit een geweldige pilsener. Precies zoals hij moet zijn! Terwijl Erika nog een glas vol tapt, ben ik bezig met het toevoegen van mijn rating op Ratebeer. Nog even wat laatste woorden toevoegen om aan de wereld duidelijk te maken hoe hemels deze godendrank is en daarna knal ik de beoordeling op de server. Een 4.0! Verreweg de beste pilsener tot nu toe! Ik weet dat niemand in Nederland me gaat geloven, want als deze pils echt zo goed is, waarom heeft niemand in Nederland er dan van gehoord?

Erika komt aangelopen met mijn 2e glas Orgasmus Classic Premium Pilsener Original en zet deze voor me neer. Ik vertel haar hoe heerlijk het bier is en dat ik het zo zonde vind dat het haast onmogelijk gaat worden om het thuisfront te overtuigen van de kwaliteit van haar vochtige verrassing. Erika leunt nog een keer voorover en fluistert in m’n oor dat ze zo terug is, en dat ik vooral niet weg moet gaan. Ik besluit dat ik geen haast heb, neem nog een slok van m’n bier en ga achterover hangen op de comfortabele stoel. Vogeltjes fluiten, vlinders gaan van bloem naar bloem en voor de verandering word ik op het terras eens nìet geterroriseerd door wespen.

Ik zit volledig te genieten van alles wat Duitsland me te bieden heeft op het moment dat ik het geluid van de hakken van barmeisje Erika steeds dichterbij hoor komen. Voor ik het weet staat ze al weer tegenover me, met in haar handen een originele, klassieke, houten bierkrat met daarin 12 flesjes van ‘de Orgasmus’. Omdat ik zo enthousiast ben over het bier en omdat zij zo enthousiast wordt van de geur van vers, mannelijk zweet, mag ik het kratje voor 8 euro van haar overnemen. Ik drink het laatste beetje bier in m’n glas op en pak m’n portemonnee. Als een echte Nederlander bereken ik de prijs van het kratje en de 2 glazen van de tap en leg precies gepast het juiste bedrag neer. Aangezien Erika me al uitgebreid heeft laten genieten van haar inkijk, besluit ik dat een fooi geven niet meer noodzakelijk is.

Ik zet het kratje achterin de auto en begin aan de lange weg naar huis. Een half uur voordat ik thuis kom bel ik (handsfree) naar m’n vaste proefmaten met de mededeling dat ik ze over een half uur bij me thuis verwacht met dorstige keeltjes en een notitieboekje of telefoon.

Zo’n drie kwartier later zit ik met m’n proefmaten ‘De Wijze’ en ‘De Dwarse’ rond de tafel. In het midden van de heilige drie-eenheid van glanzende proefglazen staat het flesje bier dat ik rechtstreeks van de brouwerij naar m’n huis heb vervoerd. Aangezien De Dwarse altijd een kwartier langer nodig heeft dan afgesproken, heeft het bier nog even de tijd gehad om te koelen. Ik probeer ze het verhaal van Erika en mijn bergwandeling te vertellen, maar aan de guitige ogen van mijn bezoek zie ik dat uitgebreid verslag doen zinloos is. Op dit moment hebben zij namelijk slechts één ding voor ogen en dat is het keuren van dit door mij zo de hemel in geprezen bier. Ik neem het ze niet kwalijk, want als één van hen met bier terugkomt van een reis dan zit ik er ook zo bij. De Dwarse vraagt voor de vorm nog naar de leeftijd en cupmaat van barmeisje Erika, maar in zijn hoofd is hij al ergens anders.

De Dwarse neemt de opener ter hand en met een soepele beweging wipt hij het dopje van de fles. Bij mij gaat dit nog wel eens fout en knoei ik vervolgens alles onder, maar als De Dwarse het flesje opent zie je alleen wat lichte mist als een subtiel rooksignaal uit het flesje opstijgen.

De glazen worden gevuld. Meteen zie ik dat de schuimkraag een stuk minder majestueus is dan bij het bier dat ik in Duitsland kreeg. Ik doe wat iedereen zou doen; ik geef de schuld aan de compagnon die het bier heeft ingeschonken. Aangezien ik het bier al ken besluit ik om rustig aan te doen,  zodat ik goed kan observeren hoe mijn proefmaten het bier in zich opnemen. Het is heerlijk om te zien hoe mensen reageren als je een geweldig bier voor ze neerzet. De Dwarse en De Wijze heffen simultaan het glas om de inhoud eens goed te bekijken. De één noemt het bier mooi helder, de ander noemt het ‘een typische saaie pilskleur’ en geeft het uiterlijk 3 van de 5 punten. Nu is uiterlijk niet het belangrijkste aan een bier, maar het bier ziet er hier thuis toch een stuk minder mooi uit dan het bier in Duitsland.

Al gauw gaan de mannen ruiken en proeven. Ik verwacht een soort eye-opening-experience, maar helaas lijkt dit moment niet te komen. De dwarse zegt: “Tjah, een pilsener, wat moet ik ervan zeggen he.’ Ook De Wijze komt niet echt tot een uitgebreidere of positievere conclusie. Ik ben het wel vaker niet met ze eens, maar deze keer slaan ze de plank volledig mis. Terwijl ik de tranen in m’n ogen voel branden pak ik hun glazen af en giet hun bier in mijn voorheen nog meer dan halflege glas. Als zij zo lullig doen over mijn goddelijke Orgasmus, dan verdienen ze het niet om hier nog van verder te drinken. De leken. De amateurs.

Teleurgesteld schud ik zachtjes met mijn hoofd. Terwijl ik probeer te bedenken waar het fout is gegaan met de opvoeding van de twee deserteurs neem ik een slok van deze buitenaardse pils. Verschrikt kijk ik een keer naar het glas, alvorens ik snel een tweede slok neem. M’n smaakpapillen willen de discussie met m’n ogen maar al te graag aan gaan. Ik kijk nog een keer naar het flesje om te zien of het toevallig niet gaat om een andere variant van het bier, maar op het etiket is duidelijk ‘Orgasmus Classic Premium Pilsener Original’ te lezen. Het heerlijke verse, lekkere pilsje blijkt eenmaal thuisgekomen meer te smaken naar een moutig stuk karton. Terwijl ik eerder De Wijze en De Dwarse niet meer recht kon aankijken, is de situatie nu volledig omgedraaid en kijken zij naar mij alsof ik net een nestje schattige kittens moedwillig heb verdronken.

Het verschil tussen het bier op het terras en het bier dat voor me staat is immens. Toch is het hetzelfde bier. Heb ik me laten meeslepen door de omgeving, (de inkijk van) Erika, de vakantiemodus en de wilde bramen, of is het bier dat in de fles zit gewoon een stuk minder vers en daarom een stuk minder lekker? Of zit het allemaal in m’n hoofd, omdat De Wijze en De Dwarse zeggen dat het geen lekker bier is? En welke versie ga ik beoordelen? Ik besluit om m’n beoordeling van een 4 omlaag te schroeven naar een 2.8. Want zo achteraf, ‘objectief gezien’, was dit bier toch niet zo geweldig.

Ik loop naar m’n vader en geef hem het kratje met nog 11 onaangebroken flessen Orgasmus. “Cadeautje. Uit Duitsland. Echt lekker…”

Mijn vader, die weinig heeft met bier proeven, pakt de fles, opent hem, en zet hem rechtstreeks tegen z’n lippen. Hij neemt meteen drie grote slokken en zet tevreden glimlachend de fles op tafel. “Dit is inderdaad toch wel veel beter dan een gewone Bavaria, jongen.”

7 Responses to “Column: Goed bier”

  1. Rene 04. Apr, 2013 at 14:32 #

    Oh man oh man, tranen gelachen om deze schitterende sage. Zouden anderen kunnen beredeneren wie ‘De Wijze’ en ‘De Dwarse’ zijn?

    [Reageer]

  2. Eric 04. Apr, 2013 at 20:29 #

    Lees: Pilsner Urquell Kvasnicový. Niet? Ennuh, over Erika, Pics or It Didn’t Happen.

    [Reageer]

    André Reply:

    Ik had geen bepaald bier op het oog ;) Eerder het feit dat een bier bij een bijzondere gelegenheid altijd beter smaakt dan op een druilerige donderdagavond, hoe dichter bij de bron hoe lekkerder, etc.

    [Reageer]

  3. Cees 04. Apr, 2013 at 20:34 #

    Ik kan alleen Erika even niet plaatsen. Die andere twee zijn vrij duidelijk :P

    [Reageer]

    André Reply:

    Erika is een soort vrouwelijke combinatie van Martinus en Countbeer. Alleen dan nòg prettiger voor het oog zeg maar.

    [Reageer]

  4. Joris 05. Apr, 2013 at 07:56 #

    Well said!

    (Maar ik vond de film beter)

    [Reageer]

    André Reply:

    Goed plan die film… Maarja, zie maar eens een acteur te vinden die de rol van De Wijze goed kan neerzetten.

    [Reageer]

Leave a Reply