Column: Een apart volkje

12 Apr

Het aparte volkje loopt een slijterij binnen. Ze pakken een winkelmand, halen de smartphone uit de broekzak en beginnen met het struinen langs de rekken. Normale mensen gaan op zoek naar wat ze lekker vinden, in de hoop dat de slijterij deze bieren te koop heeft. Maar niet dit aparte volkje. Met de telefoon in de hand gaan ze op zoek naar bieren die ze nog niet kennen. Ze lopen langs de rekken, zien bieren staan waarvan ze eerder volop hebben genoten, maar laten deze flessen vervolgens toch staan.

Je kunt het aparte volkje vergelijken met mensen die in restaurants altijd een verrassingsmenu nemen. Ook al hebben ze nog zo’n zin in een lekkere medium-rare biefstuk, toch pakken ze steevast het verrassingsmenu, in de hoop verrast te worden. “Zijn er bepaalde dingen die u niet lust?” vraagt de serveerster, maar het aparte volkje zal hierop het antwoord verschuldigd blijven. Ook al lusten ze geen tomaat, geen visgerechten en geen zeevruchten, ze zullen dit niet laten merken. Want misschien, heel misschien, kan het restaurant ze deze keer een keer verrassen met een mooie tomatensoep als voorgericht en een lekkere gebakken zeetong als hoofdgerecht.

Zo loopt het aparte volkje door de lokale slijterij. Op zoek naar bieren waar ze niet specifiek naar op zoek zijn. Als ze twijfelen of ze een bier al kennen dan wordt de telefoon geraadpleegd. De streepjescode wordt gescand, of de naam van het bier wordt opgezocht. Snel gaan ze niet te werk, maar effectief is het zeker. Ieder rek wordt zorgvuldig onderzocht op verrassingsmenu’s. Komen ze een vaag Belgisch bananenbier tegen, dan wordt deze met een diepe zucht, en met zichtbare tegenzin, in de winkelmand gelegd, maar toch zijn ze blij dat ze weer een onbekend bier hebben kunnen vinden.

Het aparte volkje is een bijzonder volkje. Vele avonden besteden ze aan het vinden van het allerlekkerste bier ter wereld. Als je ze vraagt welk bier nou het lekkerste bier ter wereld is, dan krijg je een vaag antwoord, of het antwoord “pff, dat zou ik even op moeten zoeken”. Als je ze om advies vraagt, dan krijg je ook een advies. Uitgebreid vertellen ze waarom je een bepaald bier zou moeten kopen, maar zelf leggen ze er geen flessen van in hun mandje. Ze prediken het woord van het Speciaalbier. Ze vertellen dat je weg moet stappen van de pilsjes en Belgische fruitbieren en dat je verder moet kijken dan het bekende, maar als je in hun mandje kijkt zie je 4 vreemde Duitse pilseners en het vage bananenbier liggen.

Ze verklaren zelf een hekel te hebben aan shoppen, maar hun bezoek aan een wat uitgebreidere slijterij duurt al gauw een uur. Ook spreken deze kerels met een hekel aan shoppen af om een dagje door België te reizen, om daar op deze manier 4 of 5 winkels compleet door te lichten. Als hun vriendinnen mee gaan dan hebben zij het vaak eerder gezien dan deze mannen. Het is een apart volkje.

En dan eindelijk, uiteindelijk, wordt het bier open getrokken. Nauwkeurig wordt alles genoteerd in een boekje, op een tablet of op de telefoon. Veel gesproken wordt er aanvankelijk niet, maar toch zouden ze het zelf als gezellig omschrijven. Het bananenbier wordt bekeken, geroken, gedronken en volledig afgebrand. Toch wordt ook dit bier nauwkeurig omschreven. Nadat iedereen twee slokken heeft genomen gaat het restant de gootsteen in. Ook deze keer heeft de banaan niet kunnen verrassen. Zonder blikken of blozen gaan ze door naar het volgende verrassingsmenu. Dat ze in hun kelder nog een ruim gevulde doos hebben staan met een aantal heerlijke bieren die ze al kennen maakt niet uit. Het verrassingsmenu gaat ook deze keer weer voor. Het reeds bekende, heerlijke bier komt later nog wel een keer.

Het is een apart volkje.

Leave a Reply