Benzai’s Bierreis

23 Sep

(André: René is in Stockholm, Zweden geweest. Onderstaande feiten heb ik niet op waarheid kunnen controleren, dus we gaan er maar vanuit dat alles naar eer en geweten is genoteerd!)

Deze correspondent heeft twee hobby’s: atletiek en bier proeven. Ze zijn wellicht enigszins tegenstrijdig maar sluiten elkaar zeker niet uit. Voor het tweede jaar op rij ben ik afgelopen augustus met een goede vriend naar een van de grootste atletiekwedstrijden van het jaar geweest: het DN Galan in Stockholm. Deze wedstrijd maakt deel uit van de Diamond League Serie; zeg maar de Champions League van de atletiek. Na de Olympische Spelen en de Wereldkampioenschappen is dit het hoogste podium waarop atleten kunnen acteren. Officieel was dit –net als vorig jaar– de hoofdreden van onze reis. Echter –ook net als vorig jaar– is deze vakantie ook veel geproefd en de ervaringen wil ik u zeker niet onthouden.

 

Wat zeker nuttig is om aan te denken in de voorbereiding: plan van te voren waar je naartoe wilt. Vorig jaar had ik wel “een beetje in m’n hoofd” waar ik heen wilde, maar was ik uiteindelijk vrijwel volledig onvoorbereid. Dit jaar had ik wat beter mijn best gedaan en een lijstje meegenomen van de cafés die ik wilde bezoeken met de adressen er bij, dat maakt het wel zo makkelijk. Omdat onze hotelkamer nog niet beschikbaar was toen we aankwamen liepen we vast een rondje door het centrum van Stockholm om een aantal cafés te lokaliseren voor latere proefsessies. Na vier cafés die redelijk dicht bij elkaar lagen te hebben gevonden (maar allen nog gesloten waren op dat tijdstip, de meeste cafés in Stockholm gaan om 16u open) hadden we toch wel dorst gekregen en besloten we maar vast een biertje te proeven bij een café dat we nog kenden van vorig jaar: Bishops Arms Vasagatan. Vorig jaar hebben we hier regelmatig de kroeg mee gesloten, aangezien ons hotel er slechts 250m vanaf zat. Dat was ook de voornaamste reden, want de service was matig: het barpersoneel spreekt goed Engels en helpt je als je er om vraagt om een bier uit te kiezen, maar er was sprake van ernstige onderbemanning waardoor het personeel gejaagd, ongeïnteresseerd en chagrijnig overkwam. Daarnaast waren de bieren gemiddeld toch wel een stukje duurder dan bij ander cafés.

 

Ach ja, een andere mythe. Of is het waarheid? Is bier in Zweden zo duur? Het is niet goedkoop, maar ik durf te beweren dat het wel meevalt. Een “simpel pilsje” is in de kroeg in Zweden erg duur voor Nederlandse begrippen, je moet wel rekenen op zo’n 4,5 euro voor veckans öl, het biertje van de week. Je krijgt dan wel een flesje overigens. De overige pilzen zijn over het algemeen weer een euro duurder. En speciaalbier dan? Het valt mee in mijn ogen. Hoewel je in Nederland op het terras natuurlijk redelijk goedkoop een Westmalle of ander Belgisch of Trappisten- of Abdijbier kunt krijgen (variërend van zo’n 3,5 tot 5 euro) betaal je hier ook al snel tussen de 5 en 10 euro voor een goede fles speciaalbier uit de VS of bijvoorbeeld Denemarken. Zo ook in Stockholm; gemiddeld zaten de prijzen van de bieren die ik heb geproefd (zie onder voor enkele uitschieters) tussen de 7 en 13 euro per fles. U schrikt –ondanks mijn fluweelzachte inleidende verhaal dat het wel meevalt– alsnog? Tja, het is wat duurder dan hier en je moet er niet heen gaan om Belgische Abdijbieren te proeven. Maar het aanbod van bieren uit de VS en Scandinavië is enorm en vele van die bieren zul je nooit in Nederland vinden. Let wel goed op de prijs (denk aan de wisselkoers!) en zorg dat je weet wat je probeert. Met andere woorden: ben je nog niet zo’n ervaren speciaalbierdrinker, loop dan een systembolaget binnen (dat is gewoon een slijterij) en zoek daar wat verschillende bieren uit verschillende stijlen van verschillende brouwerijen. De (speciaal)bieren zijn daar een stuk goedkoper (de meesten tussen de 2,50 en 7,50). Let wel op: iedereen moet zich legitimeren bij de kassa, zonder uitzondering!

 

Terug naar de biercafés. Dit jaar zat ons hotel wat verder weg van Bishops Arms en waren we tenslotte op zoek naar nieuwe ervaringen. Nadat we in het hotel onze kamer hadden betrokken en ergens wat hadden gegeten was het inmiddels 16u geweest en gingen we op zoek naar een hoog aangeschreven kroeg genaamd Monk’s Cafe Wallingatan. Dat bleek een schot in de roos! De barman was zeer geïnteresseerd in de reden van ons bezoek en had veel kennis van de bieren die hij verkocht. En wat voor een bieren verkochten ze daar! Het gaat te ver om alles op te noemen, maar achteraf zou blijken dat ik de topper van de vakantie al op de eerste dag had gedronken. Ik heb het over Goose Island Bourbon County Stout (2008 vintage, 13%). Wow, echt een superbier! Natuurlijk, ieders smaak is anders, maar voor mij persoonlijk was dit echt een van de lekkerste bieren die ik ooit gedronken heb. Ik heb het bier als volgt beschreven (in het Engels op Ratebeer): Pitch black, opaque color, small light brown head. Smell dark malts, roasted malts, slight hint of burned malts, wood, bourbon, light to medium sweetness but not bothering at all. Great aroma! Taste dark malts, roastyness, wood, bourbon again strongly, light to moderately sweet, some liquorice, slightly alcohol. Superb taste, absolutely love it! Medium oily to syrupy texture, full body, medium carbo. Superb! Andere bieren die erg goed bevielen op dag 1 waren Djævlebryg Old Mephisto (10.5%, Barley Wine)  en een bij Monks Cafe zelf gebrouwen strong imperial porter genaamd Phat Yakk (9%). Viel er dan ook wat tegen? Jazeker, de sluitingstijd. Het café ging al om 23u dicht en de laatste ronde werd al ingeluid om 22.15u, een lichte tegenvaller…

 

Dag 2 in Stockholm bracht ons bij mijn favoriete kroeg van vorig jaar (en dit jaar opnieuw): Restaurang Sorbon. Restaurant? Nou je kunt er fantastisch eten, zoveel is zeker, maar de bierkaart is ten volle gevuld! Prachtige bieren uit de VS, Denemarken, Zweden en nog een aantal andere landen. Overigens zijn er bieren van Nederlandse bodem te verkrijgen, maar meestal uitsluitend La Trappe en/of De Molen, nauwelijks andere brouwers. Terug naar Sorbon. Sorbon ligt in Bromma, een aan Stockholm vastgegroeid of bijna vastgegroeid stadje. Met de metro duurt het ongeveer 20 minuten vanuit hartje Stockholm om er te komen. Vanaf het metrostation “brommaplan” is het slechts een meter of 300 lopen. We werden hartelijk ontvangen door de eigenaar en het personeel, dat ons nog kende van vorig jaar. Ik had voor hen een La Trappe Quadrupel Oak Aged en een Struise Moccha Bomb meegenomen, als dank voor de fantastische dagen die we vorig jaar hadden gehad. Ik zou er genoeg voor terug krijgen, zou later blijken. Prijzen zijn in Bromma wat lager dan in Stockholm zelf, ongeveer 70% van wat de prijs is in Stockholm, dus financieel is het ook een aanrader. De sfeer is ontspannen, het personeel spreekt allemaal vloeiend Engels en neemt de tijd om je dingen uit te leggen, je te adviseren of gewoon om een praatje te maken. Ik ben een echte hop-head, dus ik ging voor de meest hoppige bieren. Een heerlijke dubbel IPA die ik proefde op deze dag was Sixpoint Resin (9.1%): veel fruithops, zeer bitter en natuurlijk de licht plakkerige bitterheid en fruitigheid van hars (=resin). Van Mikkeller uit Denemarken proefde ik Sort Gul (7.3%), een prima Black IPA maar net geen topper. Wel een topper was Pizza Port Night Rider Imperial Stout (9.5%). Deze imperial stout zag eruit zoals een imperial stout eruit moet zien: pikzwart met een stevige volle bruinkleurige schuimkraag. De geur en smaak hadden elementen van IPA’s en van Imperial Stouts en Porters: van hop en bitter tot donkere en geroosterde mout, alcohol en licht zoete koffie. Al deze smaken precies goed gemixt: heerlijk! Na een paar uurtjes proeven gingen we weer terug naar Stockholm centrum, maar niet nadat we beloofd hadden zondags terug te komen. De laatste dag voor vertrek naar Sorbon werd direct tot traditie gebombardeerd.

 

Op dag 3 (het was inmiddels vrijdag) stond het vizier even niet gericht op bier proeven, maar op het DN Galan. Desalniettemin had ik ‘s middags voordat de wedstrijd begon nog wel een bierruil met een in Zweden wonende Engelsman, die ik via ratebeer gecontacteerd had. We ruilden zo’n 20 bieren: bieren van lokale Nederlandse brouwerijen voor bieren van lokale Zweedse brouwerijen (die dus niet in de systembolaget verkrijgbaar waren) en dronken daarna nog een biertje samen in het cafe Man On The Moon. Helaas moesten wij opschieten om nog op tijd bij de wedstrijd aanwezig te zijn, waardoor ik geen volledige indruk van het café en de beschikbare bieren heb kunnen opdoen. Wellicht iets voor volgend jaar…

 

Zaterdag. Dag 4. Nog slechts twee dagen te gaan, tijd vliegt wanneer je bier proeft! We besloten om –cultuurbarbaren als we zijn– eindelijk dan toch maar eens een bezoek te brengen aan het oude gedeelte van de stad waar de meeste “echte toeristen” rondhangen. Rondwandelen hebben we gedaan tot we de kroeg vonden die we zochten: Ardbeg Embassey. Ik kan en zal er kort over zijn: het was een enorme tegenvaller. Weinig bieren, helemaal geen bijzondere bieren, matige service, ongeïnteresseerd personeel en een bedompte sfeer. Nee, dit was het helemaal niet. Na 2 bieren geproefd te hebben zijn we weggevlucht. Gelukkig was Monk’s Porterhouse ondertussen open. Dat was een hele andere ervaring! We werden bij binnenkomst naar een soort keldergewelf geleid, het leek wel uitgehakt in de rotsen. Beperkte verlichting, koelingen die in de muur waren verwerkt met absolute topbieren erin. Prima sfeer, aardig personeel, aanvaardbare prijzen en een mooie ervaring. Een aantal prima IPA’s van opnieuw Monk’s Cafe zelf geproefd en een enorme hamburger weggewerkt: een geslaagd bezoek! ’s Avonds nog even met een oude vriendin van me naar een wat ‘hippere’ kroeg geweest en wat cocktails (à 12.50euro per stuk) naar binnen gewerkt. Ach ja, het hoeft ook niet altijd over bier te gaan…

 

De laatste dag van de vakantie brachten we zoals gezegd weer een bezoek aan Sorbon. Tijdens het proeven raakte ik aan de praat met enkele Zweden over bepaalde bieren. Op een gegeven moment hadden we het over de bizarre bieren van Brew Dog en kwam het toppunt, de Brew Dog End Of History, natuurlijk ter sprake. Terwijl we het erover hebben komt de eigenaar, die ons gehoord had, doodleuk aanlopen met… inderdaad: een flesje End Of History! Voor degenen die het niet kennen, check deze foto of zoek em even op via google: bier in een opgezette eekhoorn. En nog netjes in een kooitje ook. Kosten: 18000 SEK (= ca. 2000 euro). Interessant om eens te zien, maar persoonlijk vind ik een alcoholpercentage van 55% veel en veel te ver gaan om nog onder bier geschaard te kunnen worden.

eekhoorn-resize

Het gesprek ging vervolgens verder en na een tijdje ging het over Samuel Adams Utopias. Nog zo’n extreem bier –hoewel al stukken minder dan bizar dan de End Of History– met enorm kostenplaatje. Er zijn slechts 3000 flessen van gemaakt die na het brouwen werden verkocht voor $100 per stuk. Kostprijs dus! Het bier was te bestellen voor 65 SEK (= ca. 7.50 euro) per centiliter! Een volle fles, die eruit ziet als een koperen brouwketel, had ik er ook van zien staan bij Monks Porterhouse: 6645 SEK (= ca. 770 euro). De persoon met wie ik in gesprek was zei dat het een absolute aanrader was, ondanks de 27% was het toch nog herkenbaar als bier, zo zei hij. Ik was echter niet overtuigd, vond 7.50euro voor 1 cl iets teveel van het goede en vond bovendien dat ik geen goede beoordeling van het bier zou kunnen geven op basis van 1 cl. We stonden tijdens deze discussie bij de bar om een nieuw bier uit te zoeken, maar voordat ik zover was tikte iemand op mijn schouder. Het was de eigenaar. ”Here” zei hij, ”Sam Adams Utopias, enough to judge it properly. From 2009 bottle. It’s on the house.” Wow! Dat was inderdaad iets meer dan die ene cl! Veel vertrouwen dat het een lekker bier zou zijn had ik niet, maar de man had geen woord gelogen. Het was inderdaad een prachtig brouwsel. Sterk, bijna overdonderend, maar goed. Een prachtige donkerrode kleur, een aroma van lichtjes mout, zoetig en natuurlijk in sterke mate alcohol c.q. sterke drank. De smaak was goed in balans, opnieuw ondanks het alcoholpercentage: zoetig, verwarmende ‘touch’ van sterke drank en behoorlijk fruitig. Een licht plakkerige, licht olie-achtige textuur met een volle body en geschikt koolzuurgehalte maakte het bier prima af. Stukken beter dan verwacht. Toen het eindelijk tijd was voor het laatste bier van de vakantie mocht ik van de eigenaar bij hoge uitzondering met iemand van de ‘staff’ mee naar achteren lopen om de koelingen te inspecteren op een mooie afsluiter. Die vond ik: er stond een hele rij bieren van brouwerij Port Brewing/Lost Abbey, maar nog slechts 1 flesje van de zeer gewilde Lost Abbey The Angels Share. Het bier is onder andere ruim 6 maanden ge-aged op brandy barrels. Het was een dure fles, maar ook de laatste die er stond en een zeldzame kans om dit bier te proeven. Een waardige afsluiter van de vakantie. Een fles uit 2008. Complex aroma, complexe smaak. Heel duidelijk ge-aged op brandy barrels en verder onder andere geroosterde mout, karamel en lichtjes koffie. Geen bier dat je even ‘wegklokt’, maar een echte rustige drinker.

 

De vakantie was zeer geslaagd en volgend jaar gaan we zeker weer terug. Officieel weer met als hoofddoel het DN Galan…maar de bieren zullen wederom niet ontbreken!

 

No comments yet

Leave a Reply